Hiç kimse olmak hakkında..
Hiç kimse olunca mı kendisi oluyor insan acaba? Çok çelişkili biliyorum. Ama düşünüyorum da kendimi en çok “an”da hissettiğim zamanlar o küçük “hiç kimse” anlarım. Yürüyorum ve yanımdaki ne bir yaşlı çift için ne küçük çocuk için ne uçan kuş için pek de bir anlam ifade etmiyorum. Onlar için de yürürken yanlarındaki küçük kız veya abla dan farksızım. Kötü bir şey gibi mi duyuluyor bilmiyorum ama bunu mutsuz bir şekilde söylemiyorum hatta tam tersine..
Çok önemli işler başarmak, çok önemli yerlere gelmek, bu hayatta önemli bir kişi olmak. Çoğu kişinin hedefi sanırım değil mi? Peki bu ne demek ki? Kim için “önemli”; bu kadar subjektif bir sıfat nasıl tek bir şeyden bahsedebilir ki? Önemli, başarılı e peki ya mutlu, huzurlu, duygulu? Sadece başarının ve onaylanmanın getirdiği mutluluk saf bir mutluluk gibi gelmiyor bana. Kaçmaya çalışıyorum bundan, “sadece” değil de o da olsa güzel olur olmasını istiyorum. Bu yüzden seviyorum o hiç kimse anlarını, önemli kelimesinin bir o kadar zıttı ve bir o kadar yakını..